Быў такі сабе Іван Барзабагаты – валынскі шляхціц, які ў 1548 годзе набыў сабе пасаду Луцкага войта, а заадно, на ўсялякі выпадак, прыкупіў і права займаць Уладзімірскую архірэйскую кафедру. Зрабіў ён гэта цалкам законна і за адзін прысест, бо ўласнікам гарадоў і цэркваў была адна асоба – кароль. Праўда, лічыўся Барзабагаты толькі епіскапам-намінантам, бо Уладзімірскі ўладыка на той час быў жывы-здаровы.

9 лістапада 293 гады таму была заснавана Кангрэгацыя Найсвяцейшага Адкупіцеля. З гэтай нагоды айцец Ражэрыа Гомес, CSsR, Генеральны Настаяцель, напісаў ліст усёй Рэдэмптарысцкай Сям’і.

Адзначаючы 293-ю гадавіну Кангрэгацыі Найсвяцейшага Адкупіцеля, мы дзякуем за нашу гісторыю і з надзеяй глядзім у будучыню. Гэтае святкаванне супадае з Юбілеямі Надзеі і нараджэння святога Герарда Маелы, Годам Місіі і пачаткам пантыфікату Папы Льва XIV, што заклікае нас аднавіць сваю прыхільнасць да бедных і «пераправіцца на другі бераг» (Мк 4, 35) з мужнасцю і вернасцю нашаму харызмату.

Мы жывём сярод войнаў, нецярпімасці і шматлікіх формаў галечы — матэрыяльнай, маральнай і духоўнай. У гэтым кантэксце апостальская адгартацыя Dilexi te нагадвае нам пра нашае пакліканне ісці за Хрыстом Адкупіцелем у абвяшчэнні Евангелля бедным (Канст. 1). Нас заклікаюць зноў адкрыць сябе ў гэтай місіі і распаліць «дар Божы, што ў нас» (2 Цім 1, 6), прымаючы місіянерскае навяртанне і абнаўленне веры.

У нядзелю, 9 лістапада 2025 года, Рэдэмптарысцкая Сям’я па ўсім свеце будзе адзначаць Дзень рэдэмптарысцкіх пакліканняў, прысвечаны тэме: «Наша місія: Пакінутыя». У год, адзначаны Юбілеем 300-годдзя з дня нараджэння святога Герарда Маелы і Годам Місіі, гэта запрашэнне адкрыць нанова апостальскі запал і пастырскую крэатыўнасць, якія натхняюць рэдэмптарысцкі харызмат, несучы надзею Евангелля ў новыя перыферыі свету.

Для каталіка візантыйскага абраду збаўленне душы — гэта не проста мэта, а шлях перамянення, «абагаўлення» (theosis), на якім чалавечае сэрца паступова злучаецца з Богам. І на гэтым шляху Часаслоў (або Малітваслоў) — не проста кніга, а верны спадарожнік і сама дарога, якая вядзе да Хрыста.

У адрозненне ад заходняй духоўнасці, якая часта робіць акцэнт на асабістым разважанні, візантыйскі шлях збаўлення ўкаранёны ў саборнай, літургічнай малітве. Часаслоў — гэта асабістая «малая літургія», якую верны здзяйсняе ў сваім сэрцы, злучаючыся з няспынным хвалебным голасам усёй Царквы — зямной і нябеснай.

Абвяшчэнне святога Джона Генры Ньюмэна Настаўнікам Царквы і заступнікам універсітэта Урбаніяна зноў вывела яго гіганцкую постаць у цэнтр увагі, распальваючы новую цікавасць да яго твораў і да яго складанай і захапляльнай біяграфічнай гісторыі.

Сярод шматлікіх значных кантактаў у жыцці кардынала — яго адносіны са святым Альфонсам і рэдэмптарыстамі. Думкі Ньюмэна ў розных аспектах шырока вывучаліся ў Італіі з 1960-х гадоў тэолагам прафесарам Джавані Велочы (1924–2016), аўтарам некалькіх цікавых прац. Сярод іх узгадаем: «Ньюмэн містык» (Рым 1964); «Ньюмэн на Саборы» (Альба 1966); «Ньюмэн: праблема сумлення» (Рым 1985); «Ньюмэн: мужнасць праўды» (Ватыкан 2000); «Малітва ў Ньюмэна» (Ватыкан 2004). Свае найбольш важныя працы ён сабраў у томе «Сустрэча з Ньюмэнам» (Мілан 2009). Да гэтых больш вядомых назваў дадаюцца шматлікія іншыя эсэ, артыкулы, агляды, канферэнцыі і прэзентацыі на навуковых днях і канферэнцыях — каля дзевяноста твораў (напрыклад, Э. Марчэлі) — якія зрабілі айца Велочы адным з самых паважаных даследчыкаў думкі кардынала-аратарыянца. Захапленне айца Велочы Ньюмэнам падмацоўвалася таксама яго сяброўствам з супольнасцю Араторыя Валічэлі, якую ён рэгулярна наведваў падчас свайго знаходжання ў Рыме.