З 16 па 28 лютага 2026 года Віцэ-правінцыя рэдэмптарыстаў Манілы на Філіпінах прымае візітацыю Генеральнай ўправы. Візіт пад кіраўніцтвам а. Нікаласа Ісіфі Аюба-Марціна, CSsR (генеральнага кансультара), і а. Ёакіма Рахаба Ндэла, CSsR (каардынатара Канферэнцыі Азіі і Акіяніі), з’яўляецца пілігрымкай слухання, накіраванай на ўмацаванне сувязяў міжнароднай салідарнасці і пацвярджэнне ідэнтычнасці рэдэмптарыстаў у служэнні ўбогім.

Візітацыя афіцыйна пачалася 16 лютага ў місійным доме святога Альфонса (рэзідэнцыі віцэ-правінцыі) у Кесан-Сіці. Адкрыццё адзначылася святой Імшой, якую ўзначаліў а. Рэйманд Урыса, CSsR, настаяцель віцэ-правінцыі, пасля якой адбыўся традыцыйны Gaudeamus — радаснае святкаванне братэрства.

З ростам хрысціянскага сіянізму становіцца важным нанава разгледзець праўдзівае разуменне адносін Царквы да яўрэйскага народа і нацыі.

Калі хтосьці жадае прадставіць афіцыйны экуменізм, замацаваны ў дакументах Другога Ватыканскага сабора, то рамкамі, у якіх павінны абмяркоўвацца пытанні адносна яўрэйскага народа і Божых запаветаў, з’яўляецца эклезіялогія «Lumen Gentium» і выкарыстанне формулы «subsistit in».

«Lumen Gentium» — гэта назва Дагматычнай канстытуцыі Другога Ватыканскага сабора пра Царкву. У гэтай дагматычнай канстытуцыі Валадарства Божае — гэта Валадарства Хрыста, якое ўжо цяпер прысутнічае ў таямніцы: «Царква, або валадарства Хрыста, ужо цяпер прысутнічае ў таямніцы і дзякуючы Божай моцы бачна пашыраецца ў свеце» (LG 3).

Руская дваранская і буржуазная гістарыяграфія шмат прац прысвяціла нацыянальна-рэлігійнаму пытанню ў гісторыі Заходняга краю (так дарэвалюцыйныя гісторыкі называлі Беларусь). З пазіцый праваслаўнай царквы яна паказвае нацыянальна-рэлігійную барацьбу дваранства (П. Н. Жуковіч) альбо праваслаўнага духавенства (М. О. Каяловіч, І. Чыстовіч, Ф. І. Цітоў) супраць каталіцтва і царкоўнай уніі, барацьбу, якая вялася нібыта пры бескарыслівай падтрымцы праваслаўных рускіх цароў за выратаванне «рускай» народнасці. Асабліва гэта тэндэнцыя ўзмацнілася пасля падаўлення паўстання 1863 г.

У беларускай савецкай гістарычнай літаратуры гэтай праблемай зацікавіўся І. Ф. Лочмель, які падышоў да яе з пазіцый марксісцка-ленінскага вучэння аб класах і класавай барацьбе. Але ў яго кнізе былі дапушчаны памылкі і схематызм: антыфеадальная і рэлігійная барацьба разглядалася толькі як барацьба супраць польскіх паноў. Праблема нацыянальна-рэлігійнага пытання ў Беларусі ў сувязі са знешняй палітыкай царызму яшчэ недастаткова распрацавана.

Рым, 2 лютага 2026 г. Свята Сустрэчы Госпада нашага Ісуса Хрыста

Місіянеры надзеі па слядах Адкупіцеля

ГОД, ПРЫСВЕЧАНЫ МІСІІ

Госпад пасылае нас як місіянераў і пілігрымаў надзеі ў паранены свет

Лк 4:16-19, Мк 6:7-12, Лк 9:2-6, Пс 130:7; Канст. 1-20, Статуты 01-020

«У свеце, параненым вайной, падзеламі і экалагічным крызісам, заклік быць міратворцамі ніколі не быў больш настойлівым». У 59-ы Сусветны дзень малітвы за мір а. Ражэрыё Гомес, CSsR, Генеральны настаяцель рэдэмптарыстаў, запрашае нас «пераасэнсаваць» нашую місію як сведкаў надзеі і будаўнікоў бяззбройнага міру.

Айцец Ражэрыё Гомес піша ў сваім пасланні да Сям'і Рэдэмптарыстаў з нагоды Сусветнага дня міру 2026 года: «Мы не можам не думаць пра вайну, якую зараз перажывае Украіна і якую нашы субраты-рэдэмптарысты адчуваюць на сабе. Гэтак жа мы звяртаем свой позірк на народы Нігерыі, Заходняй і Цэнтральнай Афрыкі, дзе таксама прысутнічаюць нашы субраты і дзе многія супольнасці працягваюць знаходзіцца пад пагрозай для жыцця і недатыкальнасці, жывучы ў пастаянным страху перад прымусовым перасяленнем. Пакуты і трывога нашых субратоў і супольнасцяў на гэтых тэрыторыях, пазначаных гвалтам і вайной, з'яўляюцца пастаянным напамінам аб тым, што наша Кангрэгацыя цалкам удзельнічае ў місіі Хрыста Адкупіцеля ў свеце (пар. Канст. 52). Гэты ўдзел заклікае нас быць будаўнікамі, абвяшчальнікамі і сведкамі Яго міру. Адкупіцель — гэта наш спакой (пар. Плп 4, 7; Эф 2, 14–16), і наша абвяшчэнне адкуплення і паўнаты жыцця абавязкова ўключае ў сябе прыхільнасць да абвяшчэння і спрыяння міру».