Пасланне Генеральнага настаяцеля на Сусветны дзень міру 2026 года
«У свеце, параненым вайной, падзеламі і экалагічным крызісам, заклік быць міратворцамі ніколі не быў больш настойлівым». У 59-ы Сусветны дзень малітвы за мір а. Ражэрыё Гомес, CSsR, Генеральны настаяцель рэдэмптарыстаў, запрашае нас «пераасэнсаваць» нашую місію як сведкаў надзеі і будаўнікоў бяззбройнага міру.
Айцец Ражэрыё Гомес піша ў сваім пасланні да Сям'і Рэдэмптарыстаў з нагоды Сусветнага дня міру 2026 года: «Мы не можам не думаць пра вайну, якую зараз перажывае Украіна і якую нашы субраты-рэдэмптарысты адчуваюць на сабе. Гэтак жа мы звяртаем свой позірк на народы Нігерыі, Заходняй і Цэнтральнай Афрыкі, дзе таксама прысутнічаюць нашы субраты і дзе многія супольнасці працягваюць знаходзіцца пад пагрозай для жыцця і недатыкальнасці, жывучы ў пастаянным страху перад прымусовым перасяленнем. Пакуты і трывога нашых субратоў і супольнасцяў на гэтых тэрыторыях, пазначаных гвалтам і вайной, з'яўляюцца пастаянным напамінам аб тым, што наша Кангрэгацыя цалкам удзельнічае ў місіі Хрыста Адкупіцеля ў свеце (пар. Канст. 52). Гэты ўдзел заклікае нас быць будаўнікамі, абвяшчальнікамі і сведкамі Яго міру. Адкупіцель — гэта наш спакой (пар. Плп 4, 7; Эф 2, 14–16), і наша абвяшчэнне адкуплення і паўнаты жыцця абавязкова ўключае ў сябе прыхільнасць да абвяшчэння і спрыяння міру».
Рым, 1 студзеня 2026 г.
Урачыстасць Найсвяцейшай Дзевы Марыі, Багародзіцы
Місіянеры надзеі па слядах Адкупіцеля
ГОД, ПРЫСВЕЧАНЫ МІСІІ
Госпад пасылае нас як місіянераў і пілігрымаў надзеі ў паранены свет
(Лк 4, 16-19; Мк 6, 7-12; Лк 9, 2-6; Пс 130, 7; Канст. 1-20; Стат. 01-020)
ПАСЛАННЕ ГЕНЕРАЛЬНАГА НАСТАЯЦЕЛЯ НА СУСВЕТНЫ ДЗЕНЬ МІРУ 2026
Мір вам усім: на шляху да «бяззбройнага і абяззброенага» міру
Дарагія субраты, Сям'я Рэдэмптарыстаў і свецкія партнёры ў нашай місіі!
Спеў «Хвала на вышынях Богу, а на зямлі спакой людзям добрай волі!» (Лк 2, 14) працягвае гучаць у нашых сэрцах як абвяшчэнне міру, які нараджаецца ў Калядную ноч і асвятляе шлях чалавецтва. Сузіранне таямніцы Ісуса ў яслях разам з Ісусам у Эўхарыстыі і Ісусам на крыжы заўсёды было адным з прывілеяваных цэнтраў нашай духоўнасці і місіі. Разуменне таго, што Дзіця, якое ляжыць у яслях, — гэта тое самае нявіннае Ягня, ахвяраванае на крыжы, дапамагае нам пазнаць аблічча Адкупіцеля ў тварах дзяцей, якія сёння пакутуюць ад наступстваў вайны.
Згодна з дадзенымі і Глабальным індэксам міру, свет перажывае адзін з самых жорсткіх перыядаў з часоў заканчэння Другой сусветнай вайны. У 2024 годзе налічваўся 61 узброены канфлікт з удзелам як мінімум адной дзяржавы — гэта самы высокі паказчык з 1946 года, прычым 11 з іх дасягнулі ўзроўню поўнамаштабнай вайны. Хоць агульная колькасць загінулых крыху зменшылася ў параўнанні з 2022 годам, каля 160 000 чалавек загінула ў выніку арганізаванага гвалту, што зрабіла 2024 год чацвёртым па колькасці ахвяр годам пасля генацыду ў Руандзе ў 1994 годзе. Вайна ва Украіне застаецца самым смяротным канфліктам, у той час як на Блізкім Усходзе, асабліва ў Газе і Ліване, гвалт непрапарцыйна закрануў грамадзянскае насельніцтва. Выклікае трывогу той факт, што гвалт супраць мірных жыхароў значна ўзрос, як і інтэрнацыяналізацыя канфліктаў: 92 краіны ўдзельнічаюць у войнах за межамі сваіх межаў. У той жа час, паводле звестак Міжнароднага камітэта Чырвонага Крыжа, цяпер у свеце адбываецца больш за 120 узброеных канфліктаў, многія з якіх ігнаруюцца міжнароднай супольнасцю, але суправаджаюцца сур'ёзнымі парушэннямі міжнароднага гуманітарнага права, што зневажае чалавечую годнасць і асноўныя правы мільёнаў людзей.
Гэты сцэнарый падкрэслівае надзённую патрэбу ва ўзмацненні абароны мірных жыхароў, намаганняў па мірным будаўніцтве і глабальнай прыхільнасці да дыялогу і справядлівасці. Варта нагадаць, што ў многіх з гэтых канфліктаў прысутнічае наша місія рэдэмптарыстаў, якая падзяляе пакуты, выкліканыя вайной, і ў той жа час становіцца крыніцай падтрымкі і знакам надзеі для невінаватых.
Сусветны дзень міру быў устаноўлены па ініцыятыве Папы Паўла VI, які ў 1967 годзе — праз два гады пасля завяршэння Другога Ватыканскага Сабору і ў разгар вайны ў В’етнаме — прапанаваў пачынаць каляндарны год з надзей і імкненнем да міру як рухальнай сілы ў фармаванні гісторыі чалавецтва. У кантэксце ўзрастаючай палярызацыі заклік быць міратворцамі застаецца адначасова неабходным і актуальным, і мы павінны разглядаць яго як магчымасць «пераасэнсаваць» нашую місію і нашую рэлігійную ідэнтычнасць у сучасным свеце. Пакуль свет працягвае перажываць глыбокія пераўтварэнні, мы імкнемся асэнсоўваць іх і распазнаваць сваю ролю як Місіянераў Надзеі і Сведкаў паўнаты жыцця ў Адкупіцелі. Наша прыслухоўванне да свету ў канчатковым выніку мае на мэце адказаць на крык народаў, асабліва самых бедных (пар. Друг 9, 1), і на крык самой зямлі (LS 2; 49).
У гэты 59-ы Дзень малітвы за мір Царква запрашае нас засяродзіцца на бяззбройным і абяззброеным міры. Узброеныя канфлікты і ядзерная пагроза працягваюць сеяць пастаянны страх і выпрабоўваць нашую надзею. Мы жывём у шматпалярным свеце, у якім вялікія дзяржавы імкнуцца захаваць першынство ці, па меншай меры, быць галоўнымі дзеючымі асобамі ў новым сусветным парадку, які ўспрымаецца як крохкі. Сёння мы з’яўляемся сведкамі жорсткіх і братазабойчых войнаў, якія руйнуюць жыцці, асабліва жыцці самых бедных. Хоць значная доля адказнасці за будаўніцтва міру ляжыць на сусветных лідарах, зыходзячы з нашай веры і нашага харызмату, мы таксама прымаем свой удзел у супольнай задачы прасоўвання і будаўніцтва міру. У сувязі з гэтым Папа Леў XIV нядаўна нагадаў нам, што сучаснаму свету патрэбна «Царква, якая не ставіць межаў любові, якая не ведае ворагаў, з якімі трэба змагацца, а толькі мужчын і жанчын, якіх трэба любіць» (DT 120).
Глыбока сімвалічна, што сёння ў адным з храмаў Бэтлеема батлейка была ўсталяваная на кучы руін, на якіх ляжыць Дзіця Ісус. Падобныя сцэны можна было ўбачыць у храмах Паўночнай Амерыкі, дзе Святая Сям’я паказана затрыманай, разлучанай або акружанай элементамі, якія выклікаюць страх і адчай. У цяперашняй вайне ва Украіне многія дзеці былі гвалтоўна разлучаныя са сваімі сем’ямі і сваёй культурай; іншыя загінулі, пахаваныя пад руінамі ўласных дамоў, разбураных у выніку хаатычных бамбардзіровак. Гэта той свет, які Адкупіцель наведвае ў гэтыя Каляды і ў якім зноў рэхам гучыць абвяшчэнне анёлаў: „спакой на зямлі“.
Папа Францішак, са свайго боку, прама казаў пра „трэцюю сусветную вайну па частках“, маючы на ўвазе рэчаіснасць шматлікіх лакальных канфліктаў, у якіх прымяняецца як звычайная, так і гібрыдная тактыка і якія маюць глыбокія наступствы для значнай часткі насельніцтва свету, уключаючы нашыя супольнасці. У гэтым кантэксце Евангелле як Добрая Вестка заўсёды заахвочвае нас дзейнічаць як місіянеры надзеі.
Як ужо згадвалася раней, мы не можам не думаць пра вайну, якую зараз церпіць Украіна і якую нашы субраты-рэдэмптарысты перажываюць непасрэдна. Гэтак жа мы звяртаем свой позірк на народы Нігерыі, Заходняй і Цэнтральнай Афрыкі, дзе таксама прысутнічаюць нашы субраты і дзе многія супольнасці па-ранейшаму знаходзяцца пад пагрозай для свайго жыцця і цэласнасці, жывучы ў пастаянным страху перад прымусовым перасяленнем. Трывога і неспакой нашых субратоў і супольнасцяў на гэтых тэрыторыях, пазначаных гвалтам і вайной, з’яўляюцца пастаянным напамінам аб тым, што нашая Кангрэгацыя цалкам удзельнічае ў місіі Хрыста Адкупіцеля ў свеце (пар. Канст. 52). Гэты ўдзел заклікае нас быць будаўнікамі, абвяшчальнікамі і сведкамі Яго міру. Адкупіцель — гэта наш спакой (пар. Плп 4, 7; Эф 2, 14–16), і наша абвяшчэнне адкуплення і паўнаты жыцця абавязкова ўключае ў сябе прыхільнасць да абвяшчэння міру і садзейнічання яму.
Евангелле, якое мы абвяшчаем, па сваёй сутнасці з’яўляецца Евангеллем міру. Таму мір павінен тычыцца ўсіх нас — не толькі кіраўнікоў дзяржаў, але і тых з нас, хто вызнае сябе вучнямі-місіянерамі Госпада спакою (пар. Іс 9, 6; 2 Тэс 3, 16). Адкупіцель прапануе яго (пар. Ян 14, 27) як дар, але ў той жа час ён прымаецца як чалавечае дасягненне і адказнасць. З гэтай прычыны мір можа быць дасягнуты толькі праз аб’яднанне сіл з прадстаўнікамі іншых рэлігій і інстытутаў, якія рознымі спосабамі, падобна да нас, адданыя справе прасоўвання справядлівасці, міру і клопату пра стварэнне. На жаль, адных толькі міжнародных арганізацый і волі сусветных лідараў больш недастаткова, каб гарантаваць і ахоўваць мір і справядлівасць паміж народамі. Менавіта тут нашае служэнне, нашы «некалькі хлябоў і некалькі рыбін», хоць яны і могуць здавацца нязначнымі, набываюць сваю сапраўдную значнасць і могуць стаць закваскай адкуплення ў структуры грамадства. Гэтае служэнне здзяйсняецца ў супрацоўніцтве з нашымі свецкімі партнёрамі, а таксама з інстытутамі і людзьмі добрай волі, якія працуюць дзеля гэтага супольнага дабра, якім з’яўляецца мір.
Падчас свайго візіту ў Бейрут Папа Леў заклікаў усіх нас зрабіць свой унёсак, каб наш свет мог вярнуць сваё хараство: „І ёсць толькі адзін шлях для гэтага: давайце абяззброім нашы сэрцы, адкладзем даспехі нашай этнічнай і палітычнай замкнёнасці і адкрыем нашы рэлігійныя канфесіі для ўзаемнай сустрэчы“ (Бейрут, 2 снежня 2025 г.). У глабалізаваным і шматрэлігійным свеце мы не можам ухіляцца ад нашай адказнасці за сустрэчу адзін з адным, за ўдзел у дыялогу і сумесную працу дзеля гэтага супольнага дабра. Некаторыя субраты ажыццяўляюць сваё місіянерскае служэнне менавіта ў варожым асяроддзі; яны натхняюць нас сваім сведчаннем і творчым падыходам у стварэнні прасторы для дыялогу і прымірэння.
У гэтым плане ўклад рэдэмптарыста Бернарда Хэрынга (Bernhard Häring) (1912–1998) з’яўляецца асабліва значным. У сваіх маральных разважаннях ён настойваў на асаблівай неабходнасці фармавання негвалтоўнага, здаровага і сталага хрысціянскага сумлення. Для яго мір не нараджаецца з навязанай раўнавагі сіл ці простай адсутнасці канфлікту, але з глыбокага ўнутранага навяртання, якое вызваляе асобаў і супольнасці ад логікі канфрантацыі, крыўды і панавання. Грунтуючыся на цэнтральнай ролі Евангелля, Хэрынг нагадвае нам, што вера ў Хрыста, Які ёсць нашым спакоем, прадугледжвае гатоўнасць дазволіць Яму змяніць самі карані нашага існавання, каб мы маглі актыўна ўдзельнічаць у Яго негвалтоўнасці і ў Яго паяднальнай і аздараўляльнай любові. Гэты евангельскі выбар, далёкі ад пасіўнасці, фармуе наша сумленне, каб адкідваць любыя формы эксплуатацыі, нянавісці і помсты, і абавязвае нас будаваць асабістыя і грамадскія адносіны, пазначаныя праўдай, справядлівасцю і прабачэннем як канкрэтны шлях да сапраўднага і трывалага міру.
Я хацеў бы выкарыстаць гэтую магчымасць, каб выдзеліць мір са стварэннем як яшчэ адзін аспект, які сёння кідае сур’ёзны выклік нашаму харызмату. Разбурэнне навакольнага асяроддзя можна разглядаць як яшчэ адну праяву канфліктнай прыроды чалавека і рэчаіснасць, на якую павінен адказаць наш харызмат. Энцыкліка Laudato Si’ стала фундаментальнай вехай у сацыяльным вучэнні Царквы, дапамагаючы нам лепш зразумець глыбокую ўзаемасувязь паміж нашай верай у Бога жыцця і клопатам пра стварэнне, а таксама паміж адкупленнем чалавека і адкупленнем усяго стварэння. Каб паглыбіць гэтае вымярэнне, Царква ўжо некалькі гадоў 1 верасня адзначае Сусветны дзень малітвы аб клопаце пра стварэнне. У тым жа духу Папа Леў абвясціў дэкрэт, які ўстанаўлівае фармуляр „Імшы аб клопаце пра стварэнне“ (Missa pro custodia creationis), што заклікае нас больш усвядомлена падыходзіць да глыбокіх адносін паміж Богам і Яго стварэннем. Такім чынам, істотны аспект пошуку міру таксама ўключае абнаўленне адносін і прымірэнне з усім стварэннем. Што тычыцца мэты нашай місіянерскай дзейнасці, Канстытуцыі гавораць аб нашым абранні для служэння прымірэння (пар. Канст. 11). І калі ўсё ў нашым жыцці ўзаемазвязана (пар. LS 34), то пошук міру і прымірэння павінен таксама ўключаць аздараўленне парушаных адносін паміж Творцам і намі, Яго стварэннямі.
Марыю, Theotokos — Багародзіцу, праз якую мы атрымліваем сапраўдны мір і прымірэнне з Богам і апецы якой давяраем сябе ў пачатку гэтага года, мы просім, каб Яна і надалей натхняла нас ісці за Яе Сынам. Ён абвясціў блаславёнымі тых, хто працуе дзеля міру, бо яны будуць названыя сынамі Божымі (пар. Мц 5, 9). Марыя справядліва праракавала, што ўсе пакаленні будуць называць Яе блаславёнай (пар. Лк 1, 48), і праз сваё сведчанне веры Яна працягвае натхняць нас будаваць свет, у якім любоў перамагае нянавісць, праўда пераадольвае хлусню, а прымірэнне пануе над помстай.
З братэрскім прывітаннем,
а. Ражэрыё Гомес, C.Ss.R Генеральны настаяцель
Каментары:
Facebook